Naast de weg kom je hier de mooiste dingen tegen. Vooral oude auto's en trucks die gewoon achtergelaten worden. Het levert vaak mooie plaatjes op:
donderdag 10 april 2014
Werk?
Nu wisten wij toevallig het ideale plekje voor een shoot; in Bluff, Utah. Helaas heeft de gemiddelde knul in die contreien geen vetkuif of iets wat er op lijkt.... wat nu?
Camera op statief en zelf maar de bierbuik zoveel mogelijk in houden!
Ik weet nu wat Caro de afgelopen jaren heeft moeten doorstaan om voor mij op de foto te moeten gaan....
woensdag 9 april 2014
Onze laatste zonsopgang in Monument Valley
Vanaf dat moment was het bijna onmogelijk om vanaf het terras nog foto's te maken. Het flitslicht verpeste zowat elke opname met een lange sluitertijd. Terug naar ons eigen balkonnetje, waar het uitzicht eigenlijk nog mooier is. Maar we wilden eens een ander perspectief proberen.
Op ons balkon was het overigens ook niet veel rustiger want onze buren, boven, links en rechts waren, u raadt het al, ook Japanners met van die kleine rotcameraatjes ;-) Flits, flits... FLITS!!!!!
Schijnbaar hebben ze hier gisteravond laat nog 2 volle touringcars afgeleverd met Aziatische terreur flitsers. Ach wat was het hier gisterochtend heerlijk rustig... Een goed moment om onze biezen te pakken en naar Moab te verhuizen!
(Voor het beste kijkplezier even op onderstaande foto klikken, je krijgt dan een groter formaat.)
dinsdag 8 april 2014
Monument Valley, dag 2
Vandaag een beetje rondgetoerd in onze cabrio, het was immers prachtig weer, circa 28 graden. Alleen heb je voor de meest mooie routes een 4WD nodig. En dat heeft dat sportautootje van ons niet ;-)
Maar een trip naar de slijter, net over de grens van het Navajo reservaat kan ook leuk zijn. Binnen het Navajo reservaat mag namelijk geen alcohol verkocht worden, zelfs niet in de restaurants!
Gelukkig mag je wel mee gebrachte biertjes of iets van het zwaarder kaliber op de kamer op op je balkon nuttigen. En zo word een saaie avond wachten op een zonsondergang wat dragelijker ;-)
Na de 3e PBR en 2e tequila kon Caro zweren dat ze John Wayne op een paard voorbij had zien rijden. Helaas op de foto was alleen een bezopen duitser te zien die door het beeld wandelde. Want die zitten er vanavond best veel in ons hotel, Duitsers. Maar vooral veel Jappaners. Reunietje van oude 2e wereld oorlog vrienden? En dan natuurlijk je oude Italiaanse kameraden vergeten uit te nodigen. Flauw hoor....
We zijn ook nog even naar Gooseneck State Park gereden, op weg naar de slijter. Hier maakt de San Juan rivier binnen een kilometer drie gigantische kronkels (meanderen heet dat voor de waterschappers onder ons). En dan niet zo'n lullig bochtje ala Tungelroyse beek, nee, een canyon van honderd meter diep slingert dan door het landschap. En dan maken wij ons ongerust over afkalvende oevers bij meanderende beken op het werk ;-)
Maar een trip naar de slijter, net over de grens van het Navajo reservaat kan ook leuk zijn. Binnen het Navajo reservaat mag namelijk geen alcohol verkocht worden, zelfs niet in de restaurants!
Gelukkig mag je wel mee gebrachte biertjes of iets van het zwaarder kaliber op de kamer op op je balkon nuttigen. En zo word een saaie avond wachten op een zonsondergang wat dragelijker ;-)
Na de 3e PBR en 2e tequila kon Caro zweren dat ze John Wayne op een paard voorbij had zien rijden. Helaas op de foto was alleen een bezopen duitser te zien die door het beeld wandelde. Want die zitten er vanavond best veel in ons hotel, Duitsers. Maar vooral veel Jappaners. Reunietje van oude 2e wereld oorlog vrienden? En dan natuurlijk je oude Italiaanse kameraden vergeten uit te nodigen. Flauw hoor....
We zijn ook nog even naar Gooseneck State Park gereden, op weg naar de slijter. Hier maakt de San Juan rivier binnen een kilometer drie gigantische kronkels (meanderen heet dat voor de waterschappers onder ons). En dan niet zo'n lullig bochtje ala Tungelroyse beek, nee, een canyon van honderd meter diep slingert dan door het landschap. En dan maken wij ons ongerust over afkalvende oevers bij meanderende beken op het werk ;-)
Monument Valley, dag 1
In het Navajo Reservaat hanteren ze geen zomertijd, dus mochten we vanochtend wat 'uitslapen'. Beetje verwarrend is het wel die tijdsverschillen op de vierkante meter.
Zo was het 9 uur in Arizona, maar daar doen die indianen dus niet aan. In Utah is het ook weer een uur later. En Monument Valley, onze volgende bestemming ligt eigenlijk in Arizona, maar de meeste bezoekers komen via Utah, dus hanteren ze de Navojo tijd. Volgt u ons nog? Hint; Utah en Navajo-tijd zijn eigenlijk hetzelfde, maar toch weer niet, want ze hanteren beide weer andere overgangsdata...
Ach, waarom makkelijk doen als het ook veel ingewikkelder kan?
Maar goed, veel te laat zijn we dus op weg gegaan naar Monument valley, maar zoals gezegd maakte dat niks uit want we kwamen een uur eerder aan?!?
We blijven hier twee dagen in het nieuwe hotel hier op de rand van de vallei is gebouwd. Behoorlijk luxe met uiteraard een onbetaalbaar uitzicht. De foto hierboven heb ik genomen vlak na zonsondergang gisteravond. Links zie je nog net de balkons van het hotel en daarnaast het restaurant.
Vooral de zonsopgangen zijn spectaculair vanaf ons balkonnetje.. waarover morgen meer!
Gisteravond hadden we nog een tour geregeld door de vallei van circa 4 uur, waarbij we ook de delen zouden bezoeken die niet toegankelijk zijn voor de meeste toeristen.
En dat loonde zich echt. We kwamen op plekken die heilig zijn voor de Navojo indianen en bovendien hebben we behoorlijk wat geleerd over de cultuur en geschiedenis van dit volk. We waren overigens de enige gasten op die toer, wat natuurlijk meegenomen was. Zodoende kregen we maatwerk en onze gids bracht ons bijna overal waar we heen wilden. Op enkele kleine plekjes na, waar de weg momenteel niet begaanbaar was vanwege de storm die hier de afgelopen dagen woedde.
Deze omgeving zal jullie wel heel bekend voorkomen, hier zijn talloze films opgenomen. Van oude John Ford westerns met John Wayne, tot de Back to the Future en onlangs nog The Lone Ranger met Johnny Depp. In het restaurant kun je dan ook kiezen uit o.a. de John Wayne Burger (extra groot stuk vlees) en een Johnny Dep sandwich (overheerlijke ham en sla in een bloem torltilla).
Zo was het 9 uur in Arizona, maar daar doen die indianen dus niet aan. In Utah is het ook weer een uur later. En Monument Valley, onze volgende bestemming ligt eigenlijk in Arizona, maar de meeste bezoekers komen via Utah, dus hanteren ze de Navojo tijd. Volgt u ons nog? Hint; Utah en Navajo-tijd zijn eigenlijk hetzelfde, maar toch weer niet, want ze hanteren beide weer andere overgangsdata...
Ach, waarom makkelijk doen als het ook veel ingewikkelder kan?
Maar goed, veel te laat zijn we dus op weg gegaan naar Monument valley, maar zoals gezegd maakte dat niks uit want we kwamen een uur eerder aan?!?
We blijven hier twee dagen in het nieuwe hotel hier op de rand van de vallei is gebouwd. Behoorlijk luxe met uiteraard een onbetaalbaar uitzicht. De foto hierboven heb ik genomen vlak na zonsondergang gisteravond. Links zie je nog net de balkons van het hotel en daarnaast het restaurant.
Vooral de zonsopgangen zijn spectaculair vanaf ons balkonnetje.. waarover morgen meer!
Gisteravond hadden we nog een tour geregeld door de vallei van circa 4 uur, waarbij we ook de delen zouden bezoeken die niet toegankelijk zijn voor de meeste toeristen.
En dat loonde zich echt. We kwamen op plekken die heilig zijn voor de Navojo indianen en bovendien hebben we behoorlijk wat geleerd over de cultuur en geschiedenis van dit volk. We waren overigens de enige gasten op die toer, wat natuurlijk meegenomen was. Zodoende kregen we maatwerk en onze gids bracht ons bijna overal waar we heen wilden. Op enkele kleine plekjes na, waar de weg momenteel niet begaanbaar was vanwege de storm die hier de afgelopen dagen woedde.
Deze omgeving zal jullie wel heel bekend voorkomen, hier zijn talloze films opgenomen. Van oude John Ford westerns met John Wayne, tot de Back to the Future en onlangs nog The Lone Ranger met Johnny Depp. In het restaurant kun je dan ook kiezen uit o.a. de John Wayne Burger (extra groot stuk vlees) en een Johnny Dep sandwich (overheerlijke ham en sla in een bloem torltilla).
maandag 7 april 2014
Canyon de Chelly
Steenkoud was het vanmorgen toen we wegreden in Flagstaff, maar het zonnetje scheen en met een extra trui was het zelfs met open dak redelijk uit te houden in onze cabrio. Gelukkig steeg het kwik redelijk snel zodra we afdaalden in de woestijn. Flagstaff ligt namelijk behoorlijk hoog in de bergen en heeft als bijnaam de Snowbowl, vanwege de kom die de bergen rondom het stadje vormen.
Na twee uurtjes rijden bereikten we onze tussenstop voor vandaag; Coal Mine Canyon.
Net buiten Tuba City op de grens van het Navajo reservaat met hun buren de Hopi's. De grens tussen beide reservaten ligt precies in het midden van de canyon. De Navajo's zouden graag deze prachtige canyon exploiteren als toeristisch trekpleister, maar de traditionelere Hopi's weigeren hiervoor toestemming te geven.
Met als gevolg dat er zelfs geen bewegwijzering naar dit prachtig natuurfenomeen naast de weg te vinden is. Alleen wat vage internet omschrijvingen en een vermelding in de fotografenbijbel van Laurent Martress.
Hopelijk blijft dit zo, want het was er heerlijk rustig, alleen een Belgisch echtpaar en even later een fotograaf uit Oregon waren onze metgezellen tijdens de 2 uurtjes die we er verbracht hebben.
Helaas hebben we dit jaar geen 4WD, anders hadden we nog een ander stuk van de canyon kunnen verkennen. Ach ja, die cabrio is ook niet alles...
Hierna door naar Canyon de Chelly (spreek uit Kenjon de Sjee). We zijn hier maar een keer eerder geweest, tijdens onze huwelijksreis. En we wilden hier graag nog eens terug. Je kunt er via een flinke hike zelfs in afdalen en in een klein stukje van de canyon rondlopen en enkele Anazasi ruines bezichtigen (van een afstandje). Alleen is het hels karwei om weer terug naar de top van de canyonrand te hiken ;-). Maar het is het wel waard!
De overnachtingsmogelijkheden zijn zeer beperkt in Chinle, het dorpje naast de canyon, dat echt de titel 'meest lelijke dorp in de USA' krijgt van ons. Maar gelukkig hebben ze de Holiday Inn onlangs flink opgeknapt en het huisvest het enige restaurant in de omstreken waar je nog enigszins wat lekkers te eten kunt krijgen....
Na twee uurtjes rijden bereikten we onze tussenstop voor vandaag; Coal Mine Canyon.
Net buiten Tuba City op de grens van het Navajo reservaat met hun buren de Hopi's. De grens tussen beide reservaten ligt precies in het midden van de canyon. De Navajo's zouden graag deze prachtige canyon exploiteren als toeristisch trekpleister, maar de traditionelere Hopi's weigeren hiervoor toestemming te geven.
Met als gevolg dat er zelfs geen bewegwijzering naar dit prachtig natuurfenomeen naast de weg te vinden is. Alleen wat vage internet omschrijvingen en een vermelding in de fotografenbijbel van Laurent Martress.
Hopelijk blijft dit zo, want het was er heerlijk rustig, alleen een Belgisch echtpaar en even later een fotograaf uit Oregon waren onze metgezellen tijdens de 2 uurtjes die we er verbracht hebben.
Helaas hebben we dit jaar geen 4WD, anders hadden we nog een ander stuk van de canyon kunnen verkennen. Ach ja, die cabrio is ook niet alles...
Hierna door naar Canyon de Chelly (spreek uit Kenjon de Sjee). We zijn hier maar een keer eerder geweest, tijdens onze huwelijksreis. En we wilden hier graag nog eens terug. Je kunt er via een flinke hike zelfs in afdalen en in een klein stukje van de canyon rondlopen en enkele Anazasi ruines bezichtigen (van een afstandje). Alleen is het hels karwei om weer terug naar de top van de canyonrand te hiken ;-). Maar het is het wel waard!
De overnachtingsmogelijkheden zijn zeer beperkt in Chinle, het dorpje naast de canyon, dat echt de titel 'meest lelijke dorp in de USA' krijgt van ons. Maar gelukkig hebben ze de Holiday Inn onlangs flink opgeknapt en het huisvest het enige restaurant in de omstreken waar je nog enigszins wat lekkers te eten kunt krijgen....
Abonneren op:
Posts (Atom)